dinsdag 18 februari 2014

Mijn eerste Jacob: over hoe het begon

Ik heb dat hier nu per ongeluk terug gezet naar concept omdat ik een labeltje wou toevoegen. Dus nu moet ik straks terug op 'publiceren' drukken, bijna 2 jaar na datum, dus al vast mijn excuses als ik in herhaling val en oude koeien uit de sloot haal. 
Maar ook, super grappig om dit nu , bijna 2 jaar later opnieuw te lezen, super grappig om mij plots te herinneren hoe het allemaal begon met dat naaien en leuk om te zien hoe ik in de afgelopen 2 jaar geëvolueerd ben. 
Still not there, I know, ik leer nog altijd bij, zowel in het bloggen als in het naaien, en ik moet nog regelmatig tornen, er zijn nog zo veel dingen die ik nog niet deed (jassen maken of met leder werken bijvoorbeeld), ik vloek soms als een ketter als het niet meteen lukt en ik moet nog steeds af en toe over vergelijkbare angsten als 'knipschrik' heen (denk maar aan de recente tricotfobie). Maar wel having fun, dat absoluut.
Ik moet echt zeggen, het is met dank aan goede handleidingen van patroonontwerpsters als Marthe en Sharon en nog zo veel anderen, maar zij toch in het bijzonder, dat de kleerkasten van mijn kinderen (en bij uitbreiding ook die van mij) gevuld zijn met eigen creaties waar ik heerlijk onbescheiden trots op ben.
Merci dus
en echt, je hoeft deze blogpost niet meteen helemaal opnieuw te gaan lezen hoor. Ik vind hem vooral leuk voor mezelf. Nog even dat labeltje toevoegen hé, zonen09, en dan klaar, publiceren, bericht uit het verleden, aangevuld met tips aan mezelf van 2 jaar geleden, van 'had ik het maar geweten'.



Wie naait er tegenwoordig niet?
Want is het niet: "ontzettend gemakkelijk", "als ik het kan, kan iedereen het!!!", "Gewoon zonder handen, roeffffff, je naaimachine doet de rest". Jaja, dat zeggen ze wel, en dan ben ik een ontzettende kluns waarbij het niet lukt dus?
Met die gedachte en de excuses als "geen tijd" en "al genoeg hobby's", heb ik me altijd sterk gehouden dat ik NIET aan het naaien zou slaan, al zie je van mijlenver dat het helemaal mijn ding zou kunnen zijn.
Maar dan belde mijn moeder, ergens in september (2013), ik had net de breinaalden weer ter hand genomen. 'Of ik geen naaimachine als kerstcadeau wilde'
'Wat, een Bernette naaimachine, zomaar als kerstcadeau? euh, wat moet ik daar nu op zeggen buiten: JA IK WIL!!!'
Dus ik kreeg een naaimachine en die naaimachine kreeg een heel net plekje in onze bureau



en ik zette er meteen ook een retro mandje naast, om al mijn 'wachtenden-op-verstelling' in te proppen (dat mandjes is nog steeds even vol anno december 2015) en ach ja, als we dan toch bezig zijn met de retro mandjes, nog eentje voor stofkes (dat mandje werd vervangen door een kast en zal in 2016 vervangen worden in een grotere kast met dank aan de wedstrijd van CompagnieM).

Maar van naaien kwam er lang niks, ik had wel al vast de patronen besteld van de  Jacob-broek, want die stond al heel lang bovenaan op mijn 'to sew toplist' (die lijst is eindeloos en zonder prioritering anno december 2015). En op een stoffenparty kocht ik voorzichtig die eerste stofkes.

Maar hoe mooier de stof, hoe meer schrik ik heb om er in de knippen, ik ben bang van naaien en al zeker van knippen in dure stoffen want er is helemaal geen garantie dat je aan het einde van de rit wel iets hebt dat enigszins draagbaar is. Ik kan niet rechtdoor stikken, laat staan bochten maken, en ondertussen word ik om de oren geslagen op Facebook met de meest prachtige creaties. Omdat de knipschrik er zo stevig in zat, besloot ik het volgende de doen:
- ik zoek mij kringwinkelstofjes bij elkaar
- ik begin met iets heeeeeeeeeeel gemakkelijk, maar dan echt iets gemakkelijk

En zo kwam ik uit op deze broek (aan foto volgt nog)



een broek, want het kind verzuipt in de rokken en kleedjes. de broek bestaat uit 4 stukken stof, 4 omdat ik zakken wilde, anders waren het 2 stukken geweest. Voor de stof telde ik 80 eurocent neer. Als ik daar eens wat misknipte, hoefde ik al vast niet in tranen uit te barsten. (en de broek is vooral door de zoon gedragen)

Maar het Jacob-patroon, het ligt daar zo mooi te blinken in de kast en als ik de handleiding mag geloven, kunnen ook klunzen als ik die maken. De mooie bruine rib, daar durf ik nog steeds mijn schaar niet in te zetten. Ik heb ondertussen al even mooie marine blauwe rib gevonden in de kringwinkel, voor 1,80 euro en veeeeeel knipfoutmarge.

Dus ik heb de handleiding bij me gepakt en letter voor letter heb ik de handleiding gevolgd. Ik werd er zo door geloodsd. En als het mis ging, was er steeds nog het tornmesje.
de blauwe is een beetje groot uitgevallen, maar daar groeit hij vanzelf wel in... (en weer uit)



('t was rode dag op school, dus de rode neus is niet van het vechten of kleuren, maar we hadden hem zo mee gekregen van school en ja, hij had een rode broek aan)

Dus ja, nu de kop er af is...
heb ik mijn moed bij elkaar gegrabbeld om aan die mooie bruine rib te beginnen ('t was gele dag eigenlijk, maar vooral ziekendag helaas)






Foutjes die ik maakte: (omdat ik de handleiding niet helemaal goed gelezen had, want daar kan het niet aan gelegen hebben, echt super handleiding)
- de tailleband te kort geknipt, want wat is er belangrijk aan 'knip aan de stofvouw' (geen lessen, geen lessen! vergeef me dat ik toen niet wist wat een stofvouw is)
- de binnenbeennaad stikken, maar dan met de goede en de slechte kant op elkaar, want ik was nog niet goed wakker, lang leve het tornmesje was dus hier van toepassing
- de zijnaad stikken, had ik zijnaden in meervoud van gemaakt terwijl je eerst de tailleband er in moet zetten, voor je de 2de zijnaad stikt, nu, ik heb het maar gedeeltelijk losgemaakt, dus geen rampen gebeurd
- die tailleband, aaaarch ik heb het nog steeds niet onder de knie, zelfs na 2 broeken, oefenen dus, oefenen


Tips die ik mezelf van toen zou geven, met wat ik nu weet: 
- de stoffen wassen en strijken voor je gaat knippen, ze verzinnen dat niet voor niets
- en als het even kan ook eerst met de overlock afboorden voor je ze gaat wassen
- met kringwinkelstoffen beginnen heeft alleen maar voordelen. Het is niet alleen goedkoop, het maakt je creatiever en als het je over de knipschrik heen helpt, is alles goed, zolang je maar doet, al doende leer je en al missend ook,vooral dat laatste
- dus eigenlijk: oefenen, oefenen, oefenen, maar dat wist ik toen blijkbaar al
- pakketjes maken is niet zo'n heel goed idee
- gebruik deftig garen, echt hoor
- als een blinde rits inzetten je niet meteen lukt, ondanks dat je alles goed doet en al 20 keer opnieuw bent begonnen, check dan even je naald, misschien is die wat krom, just saying
- als je zo veel draad hebt onderaan en uw machine een raar geluid maakt bij de start (en zo wat 'boddert'), het is niet je spoel, maar je bovendraad die niet meer goed zit
- over dat spoel, steek dat er wel in de juiste draairichting in aub
- koop u wat extra stretchnaalden 
- lees de handleidingen, echt, lezen!

- eerst meten of je hemd wel lang genoeg is, voor je de hoekjes er af knipt en een gat in de stof hebt
- daar op voort gaand, een cm extra nemen als boord is nooit verkeerd, er af gaat altijd, er aan is iets moelijker
- shhht, je gaat trouwen, dit jaar nog, en het komt allemaal goed met dat feest, believe it or not en je gaat zo zot zijn om 1000 kraanvogels te vouwen
- waarschijnlijk nog zo veel meer, maar je komt er vanzelf wel achter

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bloglovin

Instagram Follow