woensdag 15 november 2017

vleugels voor Oscar: een bloomerpakje en een inktvisje

Een tijdje geleden won ik een super schattig pinguïnjasje.
Dat pinguïnjasje is voor een heel bijzonder kindje. OK, alle kindje zijn bijzonder, maar Oscar is een specialleke. Zonder hem ooit in het echt te zien, zat hij bij de eerste foto's die gedeeld werden, wel meteen in mijn hart.
Het gewonnen jasje is in maat 74. Dus ik had nog eventjes tijd om zelf ook iets te maken voor Oscar. Want zo verse babietjes kan je nu eenmaal niet genoeg in de watten leggen.

Ik had nog restjes van de Scribblesstof van toen ik Helena's trui maakte. Ik kreeg er net een Bloomerpakje én een inktvisje uit de nieuwe Stof voor Durf het Zelvers uit. Nooit gedacht dat het eerste dat ik uit dat boek zou maken voor een baby zou zijn, maar het was allemaal zo snel klaar. Instant voldoening!



 


 
 


En ik had ook nog restjes papier. Papier is eigenlijk nooit ver weg geweest.
Je zou denken, eens je 1000 kraanvogels hebt gevouwen, dat je er eigenlijk ongelooflijk klaar mee bent. Maar eigenlijk is dat helemaal niet zo.
Ik vouw dus nog regelmatig een kraanvogel op een verloren momentje. Ik word er altijd heel gelukkig van. Dus deze vouw ik voor Oscar, en zijn mama en papa en zijn broertjes. Ik hoop dat de vogeltjes blijdschap brengen en wensen vervullen, zoals alleen kraanvogeltjes dat kunnen. Het zijn er geen 1000, maar het is al vast een begin.


 
 






vrijdag 10 november 2017

naais to meet you



Naais to meet you

Dat is niet alleen op de echte koffieklets gaan, maar ook op de virtuele koffieklets. En dat is minstens even gezellig.
Ik kreeg het stokje door van Sofie van Zij-kant, een blogster/naaister waar ik me vaak een beetje in herken. Ik ben jaloers op haar lijn en verliefd op haar mooie kristyrok, maar ook die ruffle-t-shirt ga ik zeker ook eens maken voor de dochter.


De vragen:

1. Wat was je eerste stuk dat je maakte en voor wie?

Deze blog is nooit bedoeld om een naaiblog te worden. Het is zo geëvolueerd, maar vroeger breide ik dus vooral, schuimde ik kringloopwinkels af, pimpte meubeltjes en heel af en toe naaide ik ook eens wat.
Het eerste naaisel bleef ongeblogd, was (ondanks de allerbeste intenties) spuuglelijk en was een Secret Santa swapnaaiseltje. Ik maakte een poppendraagdoek uit een retro lakentje.
Het patroontje vind je HIER.
Er zijn gelukkig geen foto's van, hahaha, nee, echt niet.


2. Op welk genaaid stuk ben je het meeste trots?

Ik kan niet maar eentje kiezen. Ik moet bekennen dat ik wel vaker minstens een beetje trots ben als iets af is, om één of andere reden. Of misschien is het een sterk gevoel van voldoening?

Naaien voor mijn man bijvoorbeeld, vind ik echt een reuze uitdaging. Net omdat hij zo kritisch is. Een mannenlijf is ook echt iets anders dan een kinderlijfje. Je kan niet zomaar eender welk kleurtje of printje nemen en de zotste combinaties bij elkaar leggen, maar effen is dan ook weer te saai.
Als ik dan iets af heb en er is een evenwicht tussen saai en toch net iets anders, met een klein accentje, het past mooi aan, en hij doet dat graag en regelmatig aan, ... ja, dan durf ik mezelf gerust voorzien van een speekmedaille.

Op de vleermuistrui ben ik ook trots. Ik maakte de trui voor mijn zoon die zich niet graag verkleed, maar wel een Halloween outfit wilde. Hij was echt de engste vleermuis van het land hoor.
Ik werd totaal onverwacht 2de in een naaiwedstrijd van CompagnieM en de prijzen waren gewoon zot. Ik heb er 'liefde voor stof' aan over gehouden. Sommigen noemen dat gewoon een stofverslaving.


Ook mijn 2 communicanten hebben me erg vervuld van trots.
Niet alleen zijzelf, maar ook de naaisels die ze die dag droegen.
Helena met haar sobere gele jurk waar zo veel uren handwerk in staken of hoe je met een zeer eenvoudig stofje toch een pareltje kan maken.


Maar vooral bij Alexander's communiekleren heb ik nooit eerder zo precies en secuur genaaid.
Paspelzakjes, klepzakjes, revers, de gulp, voering in een vest,... voor een ongeschoolde naaister als ik.
Het was pure slow fashion want ik was toen net geopereerd (aan mijn oor). Ik kon nauwelijks op mijn benen staan, dus ik moest na elk half uurtje even rusten. Het ging zo ontzettend traag, maar net daarom kon ik zo minutieus werken. Ik heb van heel het maak-proces ontzetten genoten, ook van de traagheid. Zelfs het kleine bloedvlekje (van de wonde achter mijn oor) aan de binnenkant van zijn vest is perfect.




3. Welke naaister/ontwerper/blogger/you tuber/ instagrammer zou je graag eens in het echt ontmoeten?

Ik leerde Debora Slujis kennen als juffra Toertjes. De blog is ondertussen niet meer zo actief, al kan je er nog steeds pareltjes vinden. Ondertussen zijn de nieuwe pareltjes te vinden op haar instagramaccount.

Ook Noortjeprullemie zou ik graag eens in het echt ontmoeten om in haar hyper creatieve brein te kijken.

Ik zou de stokjes graag willen doorgeven aan 2 klassebakken in het naaiwereldje:
An van Nononsonsmoms, bekend om haar prachtige jongensnaaisels die steeds een uitzonderlijk hoge graad van perfectie halen.
en
Lindsy van Stannel,. Ik ben nog steeds een beetje blown away van je prachtige gele jurk!

Ik ben benieuwd hoe jullie naaicarriere begon en wat jullie pronkstuk is.


zaterdag 4 november 2017

oversized scribbles sweater

Soms kan je zo hard zoeken naar iets wat je nodig hebt en het niet vinden.
En soms ben je naar niets op zoek, maar vind je toch dat waarvan je nog niet wist dat je het nodig had. En zo ging het met ook met Scribbles van See you at Six.
Want eigenlijk zocht ik stof om het ernstige truientekort van de dochter aan te vullen.

Er is zo één trui die ze heel graag aan doet. Ik kocht die trui ook ooit met het idee om hem eventueel over te tekenen. (sorry daarvoor Tinycottons).

Omdat een sweater niet zo heel veel aandacht vraagt, leek het me het ideale project om tijdens een gezellige middag met gelijkgestemde zielen in elkaar te steken. Dan kon ik gelijk even vragen welke boordstof de mooiste was. Er werd voluit voor de koperen boordstof met glitters gekozen, net zoals ik het eigenlijk voorzien had. Ik werkte de sweater ten slotte af zoals zij het al eerder deed.




En dat ziet er oh zo lieflijk uit, een meisje met een retro melodica. Zeker als ik je zeg dat ze dit liedje aan het spelen was, mooi hè?
Beeldt het je nu in, op de melodica, kei luid en van 9u 's morgens tot 9u 's avonds, zonder onderbreking, ook niet tijdens het eten, laat staan voor een fotoshoot.



En als we dan buiten kwam, kreeg ik het kind niet stilstaand te pakken, heerlijk toch!



Stof:
Scribbles van See You at Six, (hier hebben ze hem nog)
koperen boordstof
Patroon:
over getekend van een bestaande trui

maandag 30 oktober 2017

Stik Belgique: Imani jurk

Als het op selfish sewing aankomt, val ik vaak terug op La Maison Victor. 't Is niet dat ik mijn gading niet vind bij andere ontwerpers of magazines, maar ik val eigenlijk altijd exact in de matentabel, waardoor ik nooit iets moet aanpassen, zelf niet nu de teller op -7kg staat.
Bij elke uitgave springen er ook altijd minstens één, maar meestal meer modelletjes in het oog waar ik meteen ook wat bij kan bedenken.

De Imani jurk was er zo eentje dat er uit sprong, ideaal luie-naaister-gerief.

Omdat ik de eenvoud van de jurk wilde bewaren, koos ik voor een sobere stof in een warme kleur.
De stof komt van een lokaal winkeltje, Tirelire. Ik ben daar een vaste klant, vooral op zondag, want net dan heb ik niet de juiste kleur van garen, of heb ik nog een rits nodig, of paspel, of is de vlieseline net op, ...
of dan zijn de geurparels op voor de was, of moet ik last minute op zoek naar een cadeautje, of een kaartje, of die ene tandpasta, of... ze hebben er vanalles en nog wat, maar dus ook stof, ... van Scapa
En naaigerief dat je net op zondag nodig hebt en toevallig niet in huis hebt.

Omdat de jurk zelf heel eenvoudig is in stof en in model, kan je er qua styling nog verschillende kanten mee uit. ik ben er nog niet helemaal uit welke de leukste is.

strak met zwart?




of klassiek en elegant met bruin en goud?





en al is bruin met goud is zeker niet mis,



 



Maar als ik het zo 'aan' zie, denk ik dat mijn voorkeur uitgaat naar strak (en zonder hak)






Patroon:
Imani jurk, La Maison Victor, editie sept - okt 2017
stof: scapa, Tirelire  (er lag er nog zondag :-), in vuil roze en in deze koper kleur)

accesoires:
zwarte ketting: Wolk 3D (nee, ik heb geen aandelen :-) )
goudkleurige ketting: Fleur Fatale (nee, ook hier, geen aandelen)
handtasje: dikke kringloopchance

We gingen met een hele hoop bloggers aan het werk met de criteria
- Belgisch patroon
- je gebruikt OF een patroon dat je nog nooit gebruik...te
- OF je hackt je lievelingspatroon


Benieuwd hoe andere bloggers met deze criteria aan de slag gingen?











zondag 22 oktober 2017

Een ufo en een miskoop: theo hemd en een blanche sweatpants


Een theo hemdje dat al zo lang gepland was, uiteindelijk gemaakt zelfs, maar te groot (te lang vooral) en dus aanpassingen nodig had (omzomen gewoon)  (roloogskes mogen hoor).
Een geruit stofje om een heerlijk comfortabel jurkje mee te maken, tot bleek dat de dochter echt niet van ruitjes houdt, echt niet.


Een super ufo en een miskoop
veroordeeld tot elkaar


Eigenlijk was er aan het theohemdje geen werk meer, maar tja, je weet hoe dat gaat, zelfs inkorten is er ineens toch te veel aan en dan wordt herfst en waarom zou ik nog.
Als ik lang genoeg wacht en hij snel genoeg groeit, kan hij het volgende zomer wel gewon zo aan doen. Maar hé foert, nee, te schandalig om zo helemaal afgewerkt in de herstelmand te belanden, dus tijdens een middagpauze tijdens thuiswerk, nam ik toch die tweelingnaald, een leeg spoeltje, draaide er het juiste garen op, tweelingnaald inrijgen, boordje omvouwen, stikken, strijken, klaar, net op tijd om de laatste zonnestralen van het jaar op te vangen.
En als hij plots toch heel erg groeit in de winter, moet ik gewoon dat ene stiksel losmaken.


Het ruitjesstofje heeft helemaal dezelfde kwaliteit als de hippe pied de poule die ik ooit maakte. Alexander heeft die broek tot op de draad versleten. En ondertussen heb je daar ook geen oude AlbaBaby Broek voor nodig want Blanche tekende een gratis patroontje uit voor een gelijkaardige baggy sweatpants. Dus mijn keuze was snel gemaakt.




Ik paste het patroontje van de broek een beetje aan.
- Achteraan naaide ik neepjes. Dat maakt de broek iets smaller bovenaan.
- Ik naaide enkel in de achterkant van de tailleband een brede elastiek. Op die manier fronst je broekje vooraan minder. Door de neepjes wordt de frons achteraan toch niet te groot zodat een pampereffect wordt vermeden.
- Ik maakte een valse gulp vooraan. Dat is net iets stoerder
De volgende keer ga ik zeker ook zakken toevoegen, want eigenlijk kan die gast niet zonder zakken. What was I thinking?




 

De eerste pasbeurt liep over in een enthousiasteling die de broek en het hemdje niet meer wilde uittrekken en de laatste zonnestralen wilde achterna fietsen. Ik griste nog snel mijn niet helemaal opgeladen fototoestel mee. De kwaliteit van de foto's is navenant, maar zo gaat dat hoe dan ook met jongens. Als je daar deftige foto's van wil, is het leven aan de rappen.













Patronen:

Stof:
(oude) Vogeltjes van Chat Chocolat uit de voorraad
ruitjesstof uit de voorraad (stoffenspektakel Hasselt 2016)


zondag 15 oktober 2017

Theo/Billie Polo

Het voornemen om meer voor mijn mannen te naaien is tot vandaag nog niet echt goed gelukt.


Voor de zoon naaide ik een hele communieoutfit bij elkaar en een mierentrui tussendoor.
Voor de man naaide ik 2 billies, helemaal in het begin van dit jaar.
En dan zijn we, op een paar gigantische ufo's na, uitgepraat wat 2017 betreft.


Op naaiweekend gaan en de man een heel weekend laten ronddraven met de kinderen en dan zonder iets voor hem terug komen, ...
Dat voelde niet zo ok. Ik zou dus niet naar huis vertrekken zonder een polo voor Raf. Dat weekend is ondertussen een maand geleden en de polo heeft al een paar keer het was-circuit doorlopen.


Bij Madeline de stoffenmadam bestelde ik (met gulle naaiweekend-korting, waarvoor merci) wat mooie 'mannenstofjes' waaronder deze geribbeld marine blauwe tricot.
Ik zou het stofje combineren met een restje oker dat ik nog liggen had van mijn vorig mannennaaisel, maar de streepjestricot van Nosh organics leek me minstens even leuk om de polo van accentjes te voorzien. Ik gebruikte okeren knoopjes om het geheel wat te breken.





En ik heb eindelijk de juiste aanpassingen gevonden om de zonen-patronen aan te passen voor mijn man. Dus hopelijk vind ik heel gauw de tijd om aan de slag te gaan met de katoenen mannenstofjes om hemden te gaan maken.



patroon: theo-polo
stof: marine blauwe ribbel tricot
knoopjes van Stoff, Geel


zaterdag 7 oktober 2017

Lucy has a chemisette

Een zwart satijnen (of toch zoiets glibberigs) stofje met bloemetjes...
Ik zag in deze stof van Lucy has a Secret meteen de luxueuze voering voor een nog luxueuzer zwart wollen vestje. Het zag er meteen heel erg prachtig uit in mijn hoofd. Echt waar!


Maar jullie zagen het al, de zwarte wollen Morris Blazer werd helemaal niet gevoerd. Wie heel goed keek, herkende misschien de stof wel in de zakjes. 
Soms evolueren ideeën nu eenmaal van A naar B naar F en weer naar A om op het laatste moment toch te eindigen op Z. Dat geldt zeker voor dit stofje.


Op het ogenblik dat ik de Morris Blazer knipte, vrolijkten zomerse chemisettes mijn instagramfeed op. Het is een gratis patroontje van MarieClaire Idées voor een zeer eenvoudig hemdje.
De zwarte satijnen stof lag op tafel klaar op te verknippen tot voering  ...
Tot ik dat plots maar zonde vond, zo'n mooie stof verstoppen aan de binnenkant van een jas.
Het zou beter een chemisette worden met mooie decolleté en heerlijk zacht om te dragen op de huid.


Lucy has a Chemisette in plaats van een Secrêt.


Het hemdje is op zich best eenvoudig. Het bestaat uit slechts 4 patroondelen. Dat zegt voldoende, zeker als je pakweg een 'Theo' gewoon bent.
Toch is enige ervaring met hemdjes mooi meegenomen, want er wordt in de werkbeschrijving nergens gesproken van vliseline bijvoorbeeld. Om maar iets noemen.
Ook de afwerking aan de binnenkant van de kraag, moet je zelf verzinnen. Het kan natuurlijk ook zonder, maar ik kan daar niet zo goed tegen.
Daarom maakte ik biais van een restje van de stof en werkte daarmee de binnenkant van de kraag af. Dat klinkt allemaal heel eenvoudig, een biais'ke maken, in naaien en klaar, maar satijn en biais, I can tell you!


Gelukkig kwam de verkoopster van Stoff af met een ultieme tip om glibberige stof verwerkbaar te maken:
Stijfsel van Remy in zo'n spuitbus (ik kocht ze in de Colruyt)
rijkelijk over je stof spuiten,
instrijken
en je hebt precies papier vast, of toch iets dat veel gemakkelijker verwerkbaar is dan glibberig satijn. Eens je de stof hebt verwerkt en zeker als het eens gewassen is, verdwijnt die stijfheid vanzelf.   


Ik ben doorgaans niet zo'n chique chemisette type, maar oh, wat hou ik van dit bloesje. Er gaan er nog volgen, echt waar, in moeilijke en gemakkelijke stof (met mijn nieuwe vriend Remy bestaat moeilijk niet meer), winterversies en zomerversies, oh, en die mislukte jurk in Lotte Martens stof, oh, misschien lukt dat nog, ... ik loop weer lekker over van ideeën.
Iemand tijd te koop? 



 

Bloglovin

Instagram Follow