maandag 18 maart 2019

chatchocolat playtime at six

Alexander had vroeger zo een mouwloos vestje van Alba Baby. Zo maken ze er geen meer, helaas. Hij heeft dat 3 jaar met plezier gedragen. Het was echt tot op de draad versleten en al lang veel te klein. 



Ik heb mij altijd voorgenomen om dat ooit wel eens zelf te maken, als ik eens het juiste patroon zou tegenkomen. Ik had dat juiste patroon zelfs al (Ottobre kids 4/2015), maar ik vergat dat ik het had. Daar kwam ik natuurlijk achteraf pas achter.
Uiteindelijk vertrok ik dus van een zipper met mouwen uit Ottobre kids 1/2019.
Ik hertekende de armsgaten en dubbelde alles om een omkeerbaar vestje te maken.




De stof lag al een tijdje klaar, maar het prachtige prachtige mouwloze vestje van Sew it Curly, nagenoeg exact wat ik in gedachten had (en uit die oude Ottobre), gaf me wel echt die schop onder de kont om in actie te schieten.
Voor de buitenkant koos ik dezelfde stof als Sew it curly, een stofje van See you at six playtime, met bijhorende boordstof. Voor de binnenkant liet ik de zoon zelf kiezen. Hij koos een effen, heerlijk warme tricot van Chat Chocolat.




Uit dezelfde Ottobre kids 1/2019 maakte ik de City Sweater. Ik liet Alexander opnieuw zelf de stofjes kiezen. En hij koos opnieuw voor een combinatie van See you at six Play time en Chat Chocolat.
Ik had persoonlijk voor oker gekozen, maar ik kan daar niet in.




Chat Chocolat,
See you at six playtime


zondag 17 februari 2019

making backpack

Echt grote naaivoornemens had ik niet aan het begin van dit jaar, maar verleden jaar kocht ik een nieuw naaimachine en één van de vereisten was toch dat het wat laagjes leer moest kunnen verdragen voor als ik me ooit aan tassen zou wagen.

En dat ik me zonder workshop nooit aan een echte tas zou wagen, dat wist ik ook. Al is het maar om een beetje wegwijs te geraken in de wereld van rivetten, verstevigingen, tassenband en passanten.
Dus als daar dan die oproep kwam om een workshop van Katrienette te volgen bij Laura, nog niet eens zo gek ver weg, om een making backpack te maken, dan was dat iets van perfect en timing in één zin.

De making backpack dus, van Noodle Head
Voor de workshop kon je kiezen tussen een grote versie (zoals het patroon voorziet) of een kleine versie (uitgewerkt door Katrien zelf).
In de grote rugzak passen gemakkelijk een laptop, wat dossiers, notitieboek, …
In de kleine rugzak passen gemakkelijk een A4-schrift, een leesboek, tablet, pennenzak, …
Kiezen is nooit mijn beste vak geweest, dus ik besloot dat ik ze hoe dan ook allebei zou maken.




Op de dag van de workshop maakte ik de grote versie.
Ik koos voor een lichte ribvelours met grijze tassenband. aan de binnenkant gebruikte ik een groen beige gestreept stofje dat ik ook zou gebruiken voor de kleine versie. Voor de afwerking van de binnenzijde maakte ik brede biais. Dat werk een pak gemakkelijker. De tijd die je steekt in biais maken, heb je zo terug gewonnen, omdat het gewoon veel sneller en vlotter werkt.
Ik keek rond me en zag daar de mooiste versies van making backpacks ontstaan en vond ik plots mijn eigen versie euhm, een beetje, gaap, saai.



De 2de versie is gemaakt uit waxed cotton en is dus (grotendeels) waterdicht. Ik combineerde de bloemen met de muntgroene/licht blauwe ribfluweel aan de zijkant en licht bruine tassenhengsels. Voor de binnenkant gebruikte ik dezelfde gestreepte voeringstof maar gebruikte ik licht bruine biais met sterretjes voor de binnenafwerking en een licht bruine rits voor het binnenzakje.



Bij Lily and Woody zag ik een prachtige gebloemde Making Backpack waarbij de tassenhengsels aan één zijde mooi samen waren gestikt. Dat oogt net iets netter en strakker, dus ik deed het schaamteloos na. Bedankt voor de inspiratie, Sylvia.





Patroon:
Making Backpack van Noodle-head
Stoffen:
buitenstof: ribfluweel light blue en waxed cotton, De stoffenschuur
voering: gestreepte stof Marmelade & Mash, Mondepot
Fournituren:
Stoffenschuur en Veritas




woensdag 13 februari 2019

Linkparty 7: Jupette Arlette


De sew along van Fibre Mood voor de Bertha broek zag er zo leuk uit.
Ik was dan ook erg blij toen ik een kans kreeg om deel te nemen de tweede sew along.
Deze keer zouden we een rok maken waar je werkelijk alle kanten en stijlen mee uit kan.
Dat zag ik wel zitten.

Toen ik het patroon en de verschillende versies van Arlette voor de eerste keer zag, ... nu ja, zonder mezelf complexen aan te moeten praten, ik heb geen lang, rank, slank modellenlichaam, dus ik zag het niet meteen voor mezelf. Het was minstens een beetje uit mijn comfortzone. Dat heeft even moeten 'rijpen', maar net daar ligt ook de uitdaging die ik in zulke projecten net zo leuk vind, dat zoeken naar wat voor mij wel werkt.

En wat dan voor mij werkt, bleek het basismodel van de Arlette te zijn, met ruches, in een groen-zwart luipaardprintje. Had je het me op voorhand gezegd, ik had heel erg moeten lachen, maar hé, ik moet vaststellen dat ik wel erg blij ben met deze jupette Arlette die ik stiekem bohemien, tijdloos elegant en streestyle tegelijk vind, afhankelijk van hoe je het combineert.



Tijdens de sew along werd de rok gecombineerd met een zwart hemdje en overknee laarzen, euh, van out of my comfortzone gesproken, haha.




En dat er voor iedereen een Arlette bestaat, dat is voor mij ook helemaal bewezen tijdens de Sew Along. ik heb daar stuk voor stuk unieke en totaal verschillende rokken gezien, van sierlijk naar tijdloos elegant, frêle, speels en super stoer.
Er is voor iedereen een Arlette.
Het moet gezegd, die sew along, het was echt een fijne dag. Bedankt aan het team van Fibre Mood, de gedulde cameraman, de lieve styliste, de dames van de make up, de fotograaf, en bedankt dat we zo'n leuke locatie als Boby Sewing een hele dag mochten bezetten.




Ik maakte een Arlette met gewone ruches in maat 38 en dat valt helemaal perfect rond de heupen. Rond de taille had het iets smaller gemogen, maar daar kan je helemaal op het einde nog steeds wat mee spelen. Omdat de stof heel licht is en dus ook een beetje doorzichtig als je in de zon zou staan, voerde ik de achterkant door gewoon een dubbel achterpand te maken.
Ik paste de lengte niet aan, maar met de ruches er aan, vind ik de lengte echt helemaal perfect met net die enkels bloot.





Ik combineerde de rok thuis met een Lauren in groene zijde.

Lauren komt ook uit de derde editie van Fibre Mood. Het is een wat stoerdere basic T-shirt waar je opnieuw, als je wat speelt met stoffenkeuze, gewoon alle kanten mee uit kan..
Omdat ik groene zijde gebruikte, wordt het toch ook weer een beetje chic.

Ik had net te weinig stof (dat was een couponnetje van op The Fabric Sales), dus het rugpand moest ik in 2 stukken maken en de mouwen kon ik niet dubbelzijdig uitvoeren. Ik werkte met een beleg in plaats van een biais. Ik maakte een mt S en dat is nog steeds lekker ruim.

Ik weet nu al dat deze heel weinig in mijn kast gaat liggen.



En tot slot, speciaal voor Laura,
een vuistje



Patronen:
Arlette en Lauren uit  Fibre Mood #3

Stoffen
Arlette: luipaardprintje uit Stoffenschuur
Lauren: The Fabric Sales









maandag 7 januari 2019

Eloise jurk

Sinds een jaar is mijn naaitijd sterk ingeperkt omwille van die andere hobby.
Voor ik aan iets begin, stel ik me dus altijd de vraag:
"waar heb ik nu echt eens zin in om te maken"
Want als ik dan tijd heb, wil ik ook echt met iets bezig zijn waar ik echt veel zin in heb.
Het antwoord op die vraag laat zich zelden dwingen door trends, stofjes die net uitkomen zijn, nieuwe patroontjes, eigenlijk zou ik moeten …
Daar zit ook echt geen lijn in. Ik kan dat zelf nooit voorspellen.

En zo ging het ook met deze Eloise jurk.
Ik kocht een hele tijd geleden al samen met de dochter stof speciaal voor de Eloise jurk.
Maar toen het dan zover was, bleek de stof toch te dun. Ik zag vooral op tegen het werken met die dunne crêpe en dan die kraag.... Ik koos dan ook voor een stofje dat ik eigenlijk voor mezelf kocht om er ooit een hemd mee te maken, waar ik het prutswerk van de kraag wel mee zag zitten dus en zich veel beter leende voor dit project en nog net stoer genoeg bevonden werd door de dochter.



Aanpassingen:

Bij de eerste pasbeurt bleek de verhouding tussen het rokdeel en het lijfje toch net niet helemaal juist te zijn. Het was zo net te.
Dus ik besloot om alles weer los te maken en het lijfje 4 cm korter te maken. Het rokdeel maakte ik 2 cm langer.

De afwerking van de mouwen bij de oorspronkelijke Eloise vind ik niet zo geslaagd. Kinderen, of alleszins mijn kinderen, houden niet zo van opgerolde mouwen en dat blijft ook nooit de hele dag goed zitten. Ergens in de loop van de dag loopt dat mis en dan willen ze dat hier nooit meer aan doen. De mouwen werkte ik dus af zoals ik dat al eerder deed bij de Pam top voor mezelf, met een mooie boord uit Veritas. Dat geeft het meteen ook iets feestelijks.


De knoopjes verdeelde ik op een andere manier dan voorgeschreven in het patroon. Het is nauwelijks een aanpassing te noemen. Het knoopje in het kraagje liet ik achterwege.

 
Binnen is het al snel te donker, dus ik moest opnieuw mijn kind in de koude naar buiten sturen.
Ze kreeg ne warme chocomelk achteraf, ik zweer het, ene van Baru!
 





maandag 31 december 2018

jaaroverzicht 2018

Vorig jaar schreef ik het volgende in mijn jaaroverzicht van 2017:

En wat 2018 zal brengen?
  • Nog Theo's en polo's voor de man. Die heeft de smaak te pakken en ik ook
  • Maar hopelijk nog andere mannengerief, een broek ofzo
  • En ja, meer gerief voor mezelf. Het is gewoon te leuk om voor mezelf te naaien (misschien moet ik toch maar eens investeren in een statiefje ofzo, in plaats van 2 stoelen, een emmer, een bloempot, de koffiepot etc... door de tuin te sleuren om toch maar foto's van mezelf te kunnen maken waar mijn beide handen op staan.)
  • De kindernaaisels volgen vanzelf hier. Daar heb ik geen speciale voornemens voor nodig. Maar misschien is er ook wel terug een communicantje, nu ik dat toch in de vingers heb? een meisje?
  • Orde in de stoffenchaos
  • SLOW FASHION! want dat vond ik dit jaar zo leuk, geen deadlines, niet snel snel, maar echt genieten van naaien zelf. Eigenlijk moet deze bovenaan staan.
  • Ik durf het niet meer zeggen, maar zet het er toch maar gauwkes bij: breien en borduren.
  • en als we het dan toch over straffe uitspraken hebben: Lopen, 1000km, alstublieft, I said it outloud! voor degenen die tot aan de onderkant van dit bericht zijn geraakt.
Dat het een beetje anders LIEP, dat kan ik wel zeggen als ik de balans even opmaak:
Nog Theo's en polo's... ja, wel euh,
1 theo,
geen polo,
1 billie,
1 ongeblogde titus.
Een geknipte theo telt niet zeker? aan een broek heb ik me gewoon nog niet gewaagd. daar waag ik me nauwelijks voor mezelf aan, laat staan voor een ander.

Ik klok dus af op 3 mannennaaisels waarvan je nog 1 blogberichtje tegoed hebt:



  • Meer gerief voor mezelf: 
Ik heb zeker niet méér voor mezelf genaaid dan vorig jaar. Maar ik heb gewoon veel en veel minder genaaid tout court. In verhouding heb ik dus wel meer voor mezelf genaaid en minder voor een ander gezinslid. Ik breng het er dus met andere woorden het beste van af, met 11 naaisels voor mezelf verdeeld over 6 blogposts.


  • kindernaaisels ...
komen duidelijk niet vanzelf, zoals ik vorig jaar nog meende te geloven.
Ik blogde lang niet alles meer van wat ik voor Helena maakte. Ze heeft daar niet meer altijd zin in en dat is iets wat ik ook gewoon moet respecteren.
Ik blogde 6 naaisels voor Helena.
Voor Alexander maakte ik 2 billies, een broek en een charlie.


maar dan niet voor mijn eigen kindjes...
Dat vond ik heerlijk om te doen. Bedankt Lilly voor je vertrouwen.


Euh, ik weet niet meer precies wat ik er vorig jaar mee bedoelde. Alleszins verhuisde ik d kast van de badkamer naar de naaikamer. Alle stofjes kunnen daar in en dus ziet de stoffenchaos er doorgaans vrij netjes uit. Toch hoop ik volgend jaar mijn bureau/naaikamer zo echt te verven en in te richten naar mijn zin.

  • Slow fashion en echt genieten
Jullie hebben vast gemerkt dat ik minder aanwezig ben. Mijn loopavontuur is wat groter geworden dan ik ooit had durven dromen. Dat maakt dat ik veel bewuster met mijn naaitijd omga. Je zal me nog maar zelden betrappen op rap rap zomaar wat naaien om mee te zijn met de trends. Ik stel me, voor ik aan iets begin, altijd de vraag:
"wat wil ik nu echt nog eens gaan naaien?"
en voor ik daar een duidelijk antwoord op heb, begin ik er zelfs niet aan. Niet omdat ik niet meer graag naai, maar omdat ik alleen dat wil naaien waar ik veel goesting in heb. Mijn naaitijd is te schaars om rap iets te naaien waar ik eigenlijk niet zo heel veel voldoening aan heb.
Dus Slow fashion, yep, en echt genieten, ja echt waar, helemaal, zelfs als ik de hele reutemeteut moet los maken en opnieuw moet beginnen, zoals ik hier deed.

  • wol enzo:
Er werd gehaakt. Er werd gebreid. Er werd niet geborduurd. De nieuwe hype van het punchneedlen wil ik misschien wel eens proberen. En al die breiprojecten die ondertussen echt winters en winters mee gaan, … goh ja, misschien ooit. Ik durf niets meer beloven.

  • 1000 km lopen
Ik vond dat vorig jaar een heel straffe uitspraak en een grote uitdaging. 1000 km, stel je voor!
Wat ik toen niet wist, was dat lopen mijn leven ongelooflijk zou veranderen.
Ik verloor er vriendschappen door en ik ben soms heel eenzaam geweest, op een goede en minder goede manier. Ik heb pijn gehad.
Maar lopen is zo'n schone sport.
Het is een passie die ik een beetje kan delen met mijn man. Samen met hem de ten miles lopen, was echt 1 van mijn persoonlijke hoogtepunten.
Ik leerde nieuwe mensen kennen. Ik leerde ontzettend veel over mezelf, over mijn mooie sterke lijf, over hoe ik kan omgaan met pijn.
Het vervulde me met een enorm gevoel van dankbaarheid voor dat lijf. Dat krijg ik niet uitgelegd.

De kaap van de 1000 km haalde ik begin augustus. Ik ben uiteindelijk gestrand op iets meer dan 1800 km.
In oktober liep ik mijn eerste marathon.
In december ontdekte ik de liefde voor trails. Daar gaat zeker nog een vervolg aan komen. Ik droom van teamtrails en iets met +40k.

Om deze blog niet al te veel 'te vervuilen' kan je mij bloggewijs volgen op Vlijtig Liesje Loopt
Die blog staat nog erg in zijn kinderschoenen. Ik hoop dat in 2019 wat beter te kunnen uitwerken.
Ook instagram werd gesplits. Er is nu naast Vlijtig.Liesje ook een Vlijtiglisjeloopt . Daar kan ik ongegeneerd mijn stravaprestaties en loopselfies posten.



Mijn voornemens voor 2019:
  • Ik durf weinig voorspellen, dus op naaivlak wil ik vooral blijven doen wat ik graag doe.
    • naaien voor een tiener
    • naaien voor mijn man
    • meer naaien voor de zoon
    • naaien voor mezelf zoals de goesting het ingeeft en niet anders.
  • Ik wil al heel lang ook eens een echt mooie tas maken. Dus ik zet dit er gewoon bij. De workshop staat eigenlijk al ingepland. Zonder workshop gaat het er anders nooit van komen.
  • En lopen, ja, daar zijn de doelen wat concreter.
    • blessure vrij lopen. Dat heb je misschien niet volledig in de hand, maar het deel dat je wel in de hand hebt, dat heeft zelfzorg, daar zit wel wat verbetermarge op.
    • mijn marathontijd verscherpen of 2000 km lopen op 1 jaar tijd, zie ik niet als doel op zich. Het zal misschien een logisch gevolg zijn op mijn 2 doelen die ik wel durf stellen:
      • 10 miles samen met mijn man lopen aan 5 min/km (12km/u)
      • een trail +40 km. Ik denk dan aan 50km bijvoorbeeld. Maar ik heb nog geen concrete trail voor ogen.


zaterdag 24 november 2018

Magnus voor Meisjes

Zij die er eentje rondlopen hebben, zullen dat beamen. Naaien voor negenjarige meisjes is soms een beetje een uitdaging. 
Ze hebben vaak al een erg uitgesproken smaak. Ze laten zich niet meer zomaar kleden.
Langs de andere kant zwalpen ze ook nog eens van fluffy roze met glitters naar melancholisch zwart, stoer en bad ass tegelijk…
Een zoektocht voor de dochter en ik ben vereerd om er getuige van te mogen zijn.
Dat maakt naaien voor mijn dochter natuurlijk wel elke keer een heel proces waarbij ik een lijn probeer te vinden in haar wisselende wensen.



Deze keer ging ik voor de klassieke wollen broek (Stof van Scapa). Dat is hoe dan ook safe maar ook een tikkeltje (veel, geeuw) saai. Helena draagt vaak skinny jeans, maar soms wil ze toch graag eens een losser model dat geen trainingsbroek is.
De Magnusbroek uit La Maison Victor, editie 5, 2018 leek me, mits wat aanpassingen, een perfect basismodel om van te starten.





Aanpassingen:
Voor de maat nam ik 2 maten smaller dan aangewezen volgens de matentabel en verlengde naar haar gewone maat. Achteraf bekeken had het zeker nog wat smaller gemogen. Om het uitbundige gerimpel in de taille te verminderen, naaide plooitjes vooraan en maakte ik de tailleband toch nog iets smaller.
Ik maakte een boord onderaan en liet de poepzakken achterwege.  
Om het toch nine-ager proof te maken, bevestigde ik langs de zijkant een strepenlint.


 Ik was een beetje bang dat de broek wat te ruim zou vallen (ik was op naaiweekend toen ik ze maakte, dus ze was er niet om tussendoor te passen) en ze daarom niet gedragen zou worden, maar eigenlijk zit de broek zo comfortabel dat ze die broek eigenlijk heel graag aandoet. Het is eens wat anders dan al die skinny jeansen in haar kast.





Patroon: Magnus broek, La maison Victor editie 5/2018
Stof: Scapa Tirelire





woensdag 21 november 2018

Linkparty #5: Ceci n'est pas une jupe

Bij de voorstelling van de patronen uit de nieuwste Fibre Mood sprong de Miyu onmiddellijk in het oog. De Miyu is een broek, maar toch echt wat anders dan gewoon een broek, een patroon dat ik nergens eerder zag, speciaal, elegant, een tikkeltje high fashion, een echte eyecatcher


Net dat (voor)laatste, het hoge high fashion gehalte, deed me in eerste instantie toch wat twijfelen.
De broek leek me vooral mooi bij grote hippe dames met lange slanke benen en een smalle taille.
En je weet het of je weet het niet, maar ik ben maar een kleintje en ik ben allesbehalve high fashion. 

Maar het leven is aan de durvers en ik zag wat meer high fashion in mijn kleerkast stiekem toch wel zitten. Misschien kon ik met de juiste stof en de juiste lengte van de broek het patroon toch naar mijn hand, en bij uitbreiding mijn lijf, zetten.
Challenge accepted

Voor de stof zakte ik af naar de open schuurdag in de Stoffenschuur. Ik zocht een vloeiend vallende stof, niet te dik, niet te dun. Ik had aanvankelijk een gestreepte tencel of een koperkleurige crêpe in mijn achterhoofd (die ik mogelijk ook kocht, zo heel misschien, ahum) maar met de Miyu in mijn achterhoofd, viel mijn oog op een crêpe met bloemenmotief.


Aanpassingen:
De broek heeft geen rits en sluit met 2 drukknopen. Je raadt het al, die zit dus razend snel in elkaar en is helemaal beginnersproof.

Het patroon is gemaakt op een eerder korter model. Ik verlengde het patroon met 16cm. Om de juiste binnenbeenlengte te bepalen, gebruikte ik een bestaande goed zittende losse broek om alvast een idee te hebben. Eens de broek in elkaar zat, heb ik de broek gewoon gepast tot de lengte precies goed was.

Ik knipte de voorpanden eerst verkeerd, dus een tip die ik je geef: "Let goed op dat het rechtervoorpand ook effectief het rechter voorpand is en je linkervoorpand het linker voorpand is."

Als ik meteen goed geknipt had, had ik 90cm stof over gehad met nog een heel stuk in de lengte bij. Ik had er gerust nog een mini-Miyu uit kunnen krijgen voor de dochter zeg maar. Dus nog een tip die ik je meegeef: "Knip eerst je patroondelen uit op patroonpapier en ga met de patroondelen naar een bakstenen stoffenwinkel om te bepalen hoeveel stof je effectief nodig hebt."

High Fashion?
Ik was er een beetje bang voor, zo'n chique broek. Maar de broek zit verrassend comfortabel en is veel draagbaarder dan ik gevreesd had. Ze accentueert de dingen die moeten geaccentueerd worden en ik kan zonder struikelen de trap op. Ik draag de broek met een hak, maar ook zonder hak kan het perfect.

De meningen zijn wat verdeeld over wat nu het mooiste is bij deze broek: geel, wit of aubergine. Mijn voorkeur gaat naar aubergine, maar mijn gemoed bepaalde vanmorgen om de broek vandaag te combineren met geel en op een steenkoude dag zie ik me dan weer eerder de heerlijk warme witte trui er op dragen.
Ecru
 Oker


Aubergine




Bloglovin

Instagram Follow